Dirençli Hipertansiyon: Sessiz Tehdide Karşı Yeni Yaklaşımlar

Dirençli hipertansiyon, standart tedavilere rağmen kontrol altına alınamayan ve ciddi kardiyovasküler risk taşıyan önemli bir sağlık sorunudur. Tedavi gören hipertansiyon hastalarının gerçek dirençli hipertansiyon oranı yaklaşık %10’dur. Tanı koymadan önce beyaz önlük hipertansiyonu, ilaç uyumsuzluğu ve primer aldosteronizm (böbrek üstü bezinden salgılanan ve böbreklerden tuz tutulmasını sağlayan hormon) gibi nedenlerin dışlanması gerekir. Özellikle kronik böbrek hastalığı, diyabet, obezite (şişmanklık), ileri yaş ve uyku apnesi önemli risk faktörleri arasında yer alır.

Hastalığın temelinde böbrek üstü bezinden aşırı aldosteron salınımı ve kortizon salınımı, sempatik sinir sistemi aktivasyonu ve sodyum tutulumu gibi karmaşık mekanizmalar bulunur. Tanıda doğru tansiyon ölçümü, evde takip ve 24 saatlik ambulatuvar (ayaktan) hipertansiyon takibi büyük önem taşır. Ayrıca kullanılan ilaçların gözden geçirilmesi ve yaşam tarzı alışkanlıklarının değerlendirilmesi gerekir.

Tedavinin temelini klasik hipertansiyon tedavisinde olduğu gibi tuz kısıtlaması, kilo kontrolü, düzenli egzersiz ve alkol tüketiminin azaltılması oluşturur. İlaç tedavisinde özellikle spironolakton (aldosteron etkisini azaltan) gibi mineralokortikoid antagonistleri etkili bulunmuştur. İleri vakalarda renal denervasyon (böbrek sinirlerinin yakılması) gibi girişimsel yöntemler ve yeni nesil ilaçlar umut verici sonuçlar sunmaktadır.

Sonuç olarak, dirençli hipertansiyon erken tanı, doğru hasta değerlendirmesi ve çok yönlü tedavi stratejileriyle kontrol altına alınabilir.

Kaynak

JAMA. (2026, 27 Mart). Diagnosis and management of resistant hypertension.